— Hypocriet

"Bewoners moeten overtuigd worden van de voordelen: een kleinere woning betekent vaak minder onderhoud, lagere energiekosten, meer wooncomfort en soms ook meer sociale aansluiting."
— Ine Vandewaerde, woordvoerder Limburgse sociale woonmaatschappij WIL

Wanneer een woordvoerder met een kille marketingbril naar dertig of veertig jaar geleefd leven kijkt, reduceert ze menselijke waardigheid tot een administratieve checklist. Dit getuigt van een fundamenteel tekort aan empathie en voeling met de grond. De argumenten waarom dit standpunt de bal volledig misslaat:

• De mythe van de "sociale aansluiting": De claim dat een gedwongen verhuizing zorgt voor 'meer sociale aansluiting' is een gotspe. Senioren worden weggerukt uit de wijk waar ze hun hele sociale netwerk hebben opgebouwd. Hen wijsmaken dat een wildvreemde omgeving 'gezelliger' is, grenst aan emotionele manipulatie.
• Paternalisme ten top: De formulering dat bewoners 'overtuigd moeten worden' impliceert dat de sociale huurder zelf niet capabel is om te bepalen wat goed voor hem is. Het weigert te luisteren naar reële angsten en de diepe emotionele waarde van een thuis.
• Fluwelen handschoen rond een ijzeren vuist: De boete van 15% een 'laatste middel' noemen is chantage. Eerst paaien met marketingpraatjes, en wie niet luistert krijgt de financiële knoet over zich heen.

— Dikke buiken

"Als dikke buiken vergeten wat honger is, verliest het beleid elke menselijkheid. Wanneer je het dwingend verjagen en financieel beboeten van kwetsbare ouderen durft te verkopen als een gunst voor hun 'sociale aansluiting', dan is je fundamentele empathielevel simpelweg ondermaats om voor een sociale huisvestingsmaatschappij te werken. De sociale sector heeft nood aan menselijkheid en voeling met de grond, niet aan kille marketingpraatjes die de emotionele deportatie van onze senioren moeten goedpraten."

Johan De Troyer – Volksraad.be